ಕಾಣೆ ಮೀನಿನ ಕತೆ

ಈ ನಗುಸ್ಪೋಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಕಾಣೆ ಮೀನಿನ ಕತೆ ಹೀಗಿದೆ:
ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದಂದು ದಿನದ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ದಲಿತ ಸಂಚಿಕೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯ ಸಂಪಾದಕರಾದ ಶಾಂತಕುಮಾರ್ ನಿರ್ಧರಿಸಿದಾಗ ದಿನದ ಸಂಪಾದಕ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೊಳೆದ ಮೊದಲ ಹೆಸರು ಸಾಹಿತಿ ದೇವನೂರು ಮಹಾದೇವ ಅವರದ್ದು. ಅವರನ್ನು ಕೊನೆಗೂ ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕರೆದುತರಲಾಯಿತು. ಕಾಡಿಬೇಡಿ ಒಪ್ಪಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದ ಕಷ್ಟದಿಂದ ನೊಂದಿರಬಹುದಾದ ಅವರನ್ನು ಖುಷಿಪಡಿಸಲು ಎಂ.ಜಿ.ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ ‘’ಕೋಸ್ಟ್ ಟು ಕೋಸ್ಟ್’’ ಹೊಟೇಲ್ ಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ.ಅವರು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕಾಣೆ ಮೀನು ಮಸಾಲ ತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಊಟ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಕಾಣೆ ಮೀನಿನ ಕತೆ ಹೇಳಿದೆ. ನನ್ನೂರು ಮಟ್ಟು, ನದಿ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ನೆರೆಬಂದಾಗ ನದಿ ಉಕ್ಕಿ ನಮ್ಮ ತೋಟವನ್ನು ದಾಟಿ ಮನೆ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ದಾಳಿ ನೀಡುವುದುಂಟು. ನೆರೆಬಂದಾಗ ಅದರ ಜತೆ ಉಳಿದೆಲ್ಲವುಗಳ ಜತೆ ಸತ್ತ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕಳೇಬರಗಳೂ ತೇಲಿ ಬರುತ್ತವೆ. ನೆರೆ ಇಳಿದಾಗ ಅದು ಹೊತ್ತು ತಂದುದೆಲ್ಲವೂ ನೀರಿನ ಜತೆ ಇಳಿದುಹೋಗದೆ ತೋಟದ ಬೇಲಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಉಳಿದು ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಈ ರೀತಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡ ದನ, ನಾಯಿಗಳ ಕಳೇಬರಗಳನ್ನು ನಾವು ಹೂಳಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಈ ಹೂಳುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಹಿರಿಯರು ಹುಡುಗರಾದ ನಮಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ನಾಯಿಯ ಕಳೇಬರವನ್ನು ಗುಂಡಿಗೆ ಹಾಕಲು ಎಳೆದು ತರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದರೊಳಗಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಮೀನುಗಳು ಹೊರಗೆ ಜಿಗಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಸಮೀಪ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಎಲ್ಲ ಕಾಣೆ ಮೀನುಗಳು. ನೆರೆನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ ಕಳೆಬರವನ್ನು ತಿನ್ನಲು ತೂತು ಕೊರೆಯುತ್ತಾ ಒಳಹೋಗುವ ಮೀನುಗಳು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನೆರೆ ಇಳಿದ ಮೇಲೂ ಮೈಮರೆತು ಕಳೇಬರದೊಳಗೆ ಉಳಿದು ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಈ ರೀತಿ ಸತ್ತಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ಮೀನುಗಳು ತಿನ್ನುವುದಿದ್ದರೂ ಕಾಣೆ ಮೀನಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಸಾಟಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನದಿ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿರುವವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನದಿಮೀನುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.
ಈ ಕತೆಯನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ ದೇವನೂರು ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಮೀನು ತಿಂದ ಖುಷಿ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ನಂತರ ಅವರು ಕಾಣೆ ಮೀನನ್ನು ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಎಂದೆಂದೂ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರಂತೆ. ನಾನೀಗ ಕಾಣೆ ಮೀನು ತಿನ್ನುವಾಗಲೆಲ್ಲ ದೇವನೂರು ಅವರ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ನೆನಪಾಗಿ ಅಪರಾಧಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಾ, ಅವರ ಪಾಲಿನದ್ದೂ ನಾನೇ ತಿಂದು ನನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಕೊನೆ ತುಂಡು: ಕಾಣೆ ಮೀನು ಸಪೂರ ದೇಹದ, ಬಿಳಿ ಮೈಬಣ್ಣದ ಸುಂದರ ಮೀನು. ಅದರ ಹೊರ ಪಕ್ಕೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಬೆಳ್ಳಿರೇಖೆಗಳು ಅದರ ಮೆರಗನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗರು ಇದು ‘’ಬ್ರಾಹ್ಮಣಮೀನು’’ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ‘’ಸೌಂದರ್ಯ’’ದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ರೇಟು.
ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಮೀನು ಕಾಣೆ ಮೀನಲ್ಲ, ಬೂತಾಯಿ. ಆರೋಗ್ಯದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಮೀನುಗಳಿಗಿಂತ ಇದೇ ಉತ್ತಮ. ಆದರೆ ವಿಪರೀತ ವಾಸನೆಯ ಕಪ್ಪು ಮೈಬಣ್ಣದ ಬೂತಾಯಿ ಮೀನುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಅತೀ ಅಗ್ಗದ ಮೀನು. ಇದನ್ನು ನಮ್ಮ ಹುಡುಗರು ‘’ಶೂದ್ರ ಮೀನು’’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಮೀನುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆಯೇನೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ಧ ವೇದಿಕೆ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಪರಂಪರೆಯ ಸಮಾಗಮ ಬಹಿರಂಗ ಸಮಾವೇಶ ತಿಂತಿಣಿ.

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ 19ನೇ ಕ.ಸಾ.ಪ. ಜಿಲ್ಲಾ ಸಮ್ಮೇಳನ

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕ.ಸಾ.ಪ ಜಿಲ್ಲಾ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಲಹೆಗಾರರಾದ ದಿನೇಶ್ ಅಮಿನ್ ಮಟ್ಟು ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು.

ಮರೆತು ಹೋದದ್ದು....

ಮರೆತು ಹೋದದ್ದು....

‘ ನಿಮ್ಮ ಭಾಷಣದ 50 ನಿಮಿಷದ ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ’ ಎಂದು ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಐವನ್ ಡಿಸಿಲ್ವ ಅವರು ಹೇಳಿದಾಗಲೇ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಜನನುಡಿಯ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ನೀಲಾ ಅವರ ಪ್ರಾಸ್ತವಿಕ ಭಾಷಣ ಮತ್ತು ಕವಿಗೋಷ್ಠಿಯೊಂದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲರ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದ ನಾನು, ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿರಬಹುದು. ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ.
ಇಷ್ಟುದ್ದ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ಮುಖ್ಯ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಹೇಳಿದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕೂಡಾ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗನಿಸಿದೆ. ಆ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದೆ ಚರ್ಚಿಸುವ. ಆದರೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಜನನುಡಿಯನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಗೊಳಿಸಲು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಶ್ರಮಿಸಿದ್ದ ಮುನೀರ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಗಾತಿಗಳನ್ನು ನಾನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಆ ಲೋಪ ನನ್ನಿಂದಾಗಿದೆ. ಕೊರತೆಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಸಲೀಸಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದು, ಸಂಘಟನೆಯ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದವರೇ ಬಲ್ಲರು. ಅದೂ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹದ್ದೊಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುವುದೆಂದರೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಬರುವ ಕಡಲಿನ ತೆರೆಗಳ ಎದುರು ಈಜುವುದೆಂದೇ ಅರ್ಥ.
ಇಷ್ಟೊಂದು ದಿನಗಳ ದಣಿವರಿಯದ ಕೆಲಸದ ನಂತರವೂ ಮುನೀರ್ ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸುಸ್ತು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಭಾನುವಾರ ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಊಟಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗಲೂ ಕಿರಿಯರಾದ ಜೀವನ್ ಕುಮಾರ್ ಕುತ್ಯಾಡಿ ಮತ್ತು ಈರ್ಷಾದ್ ನಾನು ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ಕೇಳಿ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ನಗು, ತಮಾಷೆ, ತುಂಟಾಟ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಮುನೀರ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕನಿಷ್ಠ 3-4 ಕಿಲೋ ತೂಕ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ಅವರ ಉತ್ಸಾಹ ಕುಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನಂತೂ ಇವರೆಲ್ಲರ ಜತೆ ಸೇರಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಕಿರಿಯವನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ, ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಂಡೆ. ವೃತ್ತಿ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇರಲಿ ಎಂದಷ್ಟೇ ಈ ಕಿರಿಯ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ. ಕಷ್ಟವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿಮ್ಮ ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇನೆ.

ಈ ಗೆಳೆಯನದ್ದು ಖಂಡಿತ ಸಾಯುವ ವಯಸ್ಸಲ್ಲ...

ಈ ಗೆಳೆಯನದ್ದು ಖಂಡಿತ ಸಾಯುವ ವಯಸ್ಸಲ್ಲ...
ಸಾವಿಗೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಿತಿ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜವಾದರೂ ಉಜ್ವಲ ಭವಿಷ್ಯದ
ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾಕ್ಕೆ ಸೇರಿದಂದಿನಿಂದ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ ವರದಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕನ್ನಡದ ಸೆನ್ಸಿಬಿಲಿಟಿಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರೆಯಬಲ್ಲ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪತ್ರಕರ್ತರಲ್ಲಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಒಬ್ಬರು. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಈ ಯುವಪತ್ರಕರ್ತನ ಜತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರೂ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ವೃತ್ತಿನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಅನೇಕ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮಿತ್ರರ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನಾನೂ ಗಮನಿಸಿದ್ದೆ.
ಶಿವಕುಮಾರ್ ಎಷ್ಟೊಂದು ವೃತ್ತಿನಿಷ್ಠ ಪತ್ರಕರ್ತನೆಂದರೆ ಕಳೆದ ಭಾನುವಾರದ ರಜಾದಿನ ಬಹುಪಾಲು ಪತ್ರಕರ್ತರು ಗೋವಾ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ಇವರು ಮಾತ್ರ ಗೆಳೆಯ ನಿರಂಜನ್ ಜತೆ ಕತ್ತಿ ಅವರ ಹತ್ತಿ ಗಿರಣಿ ನೋಡಲು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅಸ್ವಸ್ಥರಾಗಿದ್ದರೂ ಭಾನುವಾರ ರಾತ್ರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯದೆ ಇರಲು ಕೂಡಾ ರಾತ್ರಿ ಏನನ್ನೋ ಬರೆದು ಮುಗಿಸುವ ಉದ್ದೇಶ ಅವರಿಗಿದ್ದಿರಬಹುದು.
ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದ ಎಳೆಯ ಜೀವವೊಂದು ನಡುಹಾದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಪಯಣ ಮುಗಿಸಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ತಳಮಳಕ್ಕೀಡಾಗುತ್ತದೆ. 39ರ ಹರಯದ ಪತ್ರಕರ್ತ ಗೆಳೆಯ ಎನ್.ಡಿ.ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರದ್ದು ಖಂಡಿತ ಸಾಯುವ ವಯಸ್ಸು ಅಲ್ಲ.
ಬೆಳಗಾವಿ ವಿಧಾನಮಂಡಲದ ಅಧಿವೇಶನಕ್ಕೆಂದು ಬಂದ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗಾಗಿ ಸಚಿವ ಶಿವರಾಜ್ ತಂಗಡಗಿ ಅವರು ಕಳೆದ ಗುರುವಾರ ರಾತ್ರಿ ನೀಡಿದ್ದ ಔತಣಕೂಟದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಭೇಟಿಮಾಡಲೆಂದು ಹೋಗಿದ್ದ ನಾನು ಶಿವಕುಮಾರ್ ಜತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಗಂಟೆ ಕಾಲ ಕೂತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸುಭಾಷ್ ಹೂಗಾರ್,ಬೆಂಗಳೂರು ಮಿರರ್ ನ ನಿರಂಜನ್ ಮತ್ತಿತರ ಗೆಳೆಯರು ಜತೆಗಿದ್ದರು.
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಆಮ್ ಆದ್ಮಿ ಪಕ್ಷದ ಯೋಗೇಂದ್ರ ಯಾದವ್ ಅವರದ್ದೊಂದು ದೀರ್ಘವಾದ ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ ಅವರು ದೆಹಲಿ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಗಿಳಿದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಬಿಜೆಪಿ, ಮೋದಿ, ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಸರ್ಕಾರ, ಆಸ್ಕರ್ ಫರ್ನಾಂಡಿಸ್, ವೀರಪ್ಪ ಮೊಯಿಲಿ... ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹರಿದಾಡಿತು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಉತ್ಸಾಹ ಕಂಡು ನಾನೇ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡಿದ್ದೆ. ಈ ವಯಸ್ಸಿನ ಪತ್ರಕರ್ತರು ನನ್ನನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಪ್ರೊವೊಕ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಡಿಮೆ.
ಅಲ್ಲಿಂದ ಮಾತು ಪತ್ರಕರ್ತರ ಕುಟುಂಬದ ಕಡೆ ತಿರುಗಿತು. ‘ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ಕಾರ್ಯನಿರತ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮೊದಲು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಂದರ ಸಂಜೆಗಳನ್ನು. ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೆಂಡತಿಯರು ಏನನ್ನೂ ಬಯಸದೆ ಇದ್ದರೂ ಆಗಾಗ ಸಂಜೆಹೊತ್ತು ಗಂಡನ ಜತೆ ಹೊರಗೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ಕಾಲಕಳೆಯುವ ಸಣ್ಣ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತನಿಗೆ ಈ ಸಣ್ಣ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನೂ ಈಡೇರಿಸಲಾಗದೆ ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವಾರದ ರಜೆಯ ದಿನವೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗಿಕೊಂಡು ಬಿಡುವ ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ....’’ ಎಂದೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದೆ.
ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಭಾವುಕರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ‘ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ದೂರು ಸಾರ್. ಸಂಜೆ ಐದರಿಂದ ಒಂಭತ್ತು ಗಂಟೆ ವರೆಗೆ ನಮಗೆ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚು. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೂ ಟೈಮ್ ಕೊಡಲಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ...’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದ್ದರು.
ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗಳು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಅವರು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಉಪಾಯವೊಂದನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. “ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಮಾಲ್ ಗೆ ಹೋದರೆ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಖರೀದಿಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು ನಾನು ಹೊರಗೆ ಮಗಳ ಜತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ ಅವರು ಖುಷಿ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟವಾಡಲು ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಅಪ್ಪ ಸಿಕ್ಕಬಿಟ್ಟರೆ ಅವರೂ ಖುಷಿ. ಇದೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉಪಾಯ ಸಾರ್’’ ಎಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೀರ್ ಗ್ಲಾಸಿನಿಂದ ಒಂದು ಸಿಪ್ ಚಪ್ಪರಿಸಿ ತುಂಟತನದಿಂದ ನಕ್ಕಿದ್ದರು. ಅವರ ಮಾತಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಜಿನುಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ.
ಶಿವಕುಮಾರ್ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮುರಳೀಧರ್ ಹೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಬರುವ ನಡುಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಆಗ ತಕ್ಷಣ ನನಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಜತೆ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು. ಅವರು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಪತ್ರಕರ್ತ ತುಂಬಲೂ ಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರ ಮಗಳ ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವ ಪಪ್ಪನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಯಾರಿಂದ ತುಂಬಲು ಸಾಧ್ಯ? ನಾಳೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗು ಪಪ್ಪ ಬೇಕೆಂದಾಗ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನೋವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಮಗಳನ್ನು ಸಂತೈಸಬೇಕಾದ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ನೆನೆದಾಗ ಕರುಳು ಚುರುಕೆನ್ನುತ್ತದೆ. ಸಾವು ಕ್ರೂರ ಎನಿಸುವುದು ಸತ್ತವರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರನ್ನು ನಂಬಿದವರ ಬದುಕಿನ ದು:ಖವನ್ನು ಕಂಡಾಗ.
ಕೊನೆಗೂ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನದೊಂದು ಸಣ್ಣ ದೂರಿದೆ. ಅವರ ಸಾವಿನ ನಂತರ ಗೆಳೆಯರಿಂದ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ವಿವರ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬುದ್ದಿವಂತರಾದ ಶಿವಕುಮಾರ್ ತನ್ನ ವೃತ್ತಿಯ ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯದ ಕಡೆಗೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಗಮನಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಅವರ ಜತೆ ಇನ್ನು ಹಲವು ಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ಗುರುವಾರ ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಸಂಕಮ್ ಹೊಟೇಲ್ ನ ಲಾನ್ ನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಗುಡ್ ನೈಟ್ ಹೇಳಿ ಹೊರಟಾಗ ‘ಮತ್ತೆ ಸಿಗುವ ಸಾರ್ ‘ ಎಂದಿದ್ದರು. ಈ ಯುವ ಪತ್ರಕರ್ತನ ಜತೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯೂ ನನಗಿತ್ತು.

ಜನನುಡಿ 2014 ಮಂಗಳೂರು

'ಸಮಕಾಲೀನ ಸವಾಲುಗಳು-ಐಕ್ಯತೆಯ ಅಗತ್ಯತೆ' ವಿಷಯ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಲಹೆಗಾರರಾದ ದಿನೇಶ್ ಅಮಿನ್ ಮಟ್ಟು ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು. ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕೆ ಅಂಕಣಕಾರರಾದ ಡಿ.ಉಮಾಪತಿ, ಕನ್ನಡ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಡಾ. ಎಲ್.ಹನುಮಂತಯ್ಯ ಹಾಗೂ ಅಹರ್ನಿಶಿ ಪ್ರಕಾಶನದ ಅಕ್ಷತಾ ಹುಂಚದಕಟ್ಟೆ ಉಪಸ್ಥಿತರಿರುವುದು.

6ನೇ ಡಿಸೆಂಬರ್ 2014ರಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜೈಭೀಮಭವನದಲ್ಲಿ ಎಸ್.ಎಫ್.ಐ. ಸಂಘಟನೆ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ಡಾ.ಬಿ.ಆರ್. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರ ಪರಿನಿರ್ವಾಣ ದಿನಾಚರಣೆ

ಡಾ.ಸಿದ್ದಲಿಂಗ ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿ ಅವರ ‘’ನೂರಾರು ಕವನಗಳು’’

‘’ ನನಗೆ ಮುತ್ತುಕೊಟ್ಟ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಹುಡುಗಿಗೆ
ಮತ್ತು
ಮುತ್ತು ಕೊಡುವ ಕಟ್ಟ ಕಡೆಯ ಹುಡುಗಿಗೆ
ಅರ್ಪಣೆ ಈ ಹಾರು ಪದ್ಯಗಳು’’

- ಹೀಗೆಂದು ಹಿರಿಯ ಕವಿ ಡಾ.ಸಿದ್ದಲಿಂಗ ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ‘’ನೂರಾರು ಕವನಗಳು’’ ಎಂಬ ಕವನ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಈ ಕವನ ಸಂಕಲನವನ್ನು ನನಗೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆಗಷ್ಟೇ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಅರ್ಪಣೆಯ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದಿ ‘’’ಇವರು ಮೊದಲ ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮುತ್ತುಕೊಡುವ ಹುಡುಗಿಯನ್ನೂ ಬುಕ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ವಾ? ಮೇಸ್ಟ್ರು ಭಲೇ ರಸಿಕರು’’ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅಂದು ಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮಾನಾಗಿದ್ದೆ.ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿ ದಂಪತಿಗಳ ಜತೆ ಗದಗದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆ ವಹಿಸಿದ್ದವರು ನಾನು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಬಹಳ ಗೌರವಿಸುವ ಗದಗ ಡಂಬಳ ಮಠದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು.
ಅವರು ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ‘’ ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿಯವರ ಕವನಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅರ್ಪಣೆಯ ಸಾಲುಗಳು ಕೂಡಾ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆಯಲ್ವಾ? ಈ ಮೂಲಕ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅವರು ತನ್ನ ಮಗಳು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ’’ ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಎದುರಿಗೆ ಕೂತಿದ್ದ ನಾನು ದಂಗಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ದುಷ್ಟ ಆಲೋಚನಾ ಲಹರಿ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸುವಷ್ಟು ನಾಚಿಕೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.
- ‘’ಕಿಸ್ ಆಪ್ ಲವ್’’ ವಿವಾದವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವವರು ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ತಮಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ ಸುಖ ಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಈ ಹಳೆಯ ಘಟನೆ ನೆನಪಾಯಿತು.

ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಅಧ್ಯಯನ ಕೇಂದ್ರ

 ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಅಧ್ಯಯನ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನ ಶಿಬಿರ.

ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು

ಶಿಬಿರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಡು

ಮೂಡಬಿದಿರೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಆಳ್ವಾಸ್ ನುಡಿಸಿರಿ ಕುರಿತು..

ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೂಡಬಿದರೆಯಿಂದ ಮೋಹನ್ ಆಳ್ವ ಪೋನ್ ಮಾಡಿ ‘ನುಡಿಸಿರಿ’ಗೆ ಬರಬೇಕೆಂದು ಆಹ್ಹಾನಿಸಿದ್ದರು. ಇದು ಅವರು ನನಗೆ ಸತತವಾಗಿ ಮೂರನೇ ಬಾರಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಆಹ್ಹಾನ. ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ‘ಜನನುಡಿ’ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ನಾನು ಆಳ್ವರ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗಿಷ್ಟವಾಗದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದ್ದೆ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಅವರೇ ಈ ಬಾರಿ ಪೋನ್ ಮಾಡಿ ಆಹ್ಹಾನಿಸಿರುವುದರ ಉದ್ದೇಶ ಅವರ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವುದೇ? ಸಾಮ-ದಾನ-ಭೇದ-ದಂಡದ ತಂತ್ರವೇ? ಇಲ್ಲವೇ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗರು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ‘ಮೂಡಬಿದರೆ ಜಿಲೇಬಿ’ ಬಗ್ಗೆ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿ ನನ್ನ ಸಂಯಮವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದೇ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ಅವರ ಸೌಜನ್ಯದ ನಡವಳಿಕೆಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು.
ಹಿರಿಯ ಕವಿ ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ, ಸಮಾಜವಾದಿ ಚಿಂತಕ ನಟರಾಜ ಹುಳಿಯಾರ್, ಇಷ್ಟದ ಹಾಡುಗಾರ ಜನ್ನಿ ಮೊದಲಾದ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ನುಡಿಸಿರಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಆ ರೀತಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ಯ್ರ ಅವರಿಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ನಾವು ಯಾರು? ಆದರೆ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಕೋಮುವಾದದ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ‘ಒಳಗಿರುವ’ ಜಾತ್ಯತೀತರನ್ನು, ‘ಹೊರಗಿರುವ’ ಜಾತ್ಯತೀತರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಗೇಲಿಯೂ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ‘ಏನ್ರಿ ನೀವೆಲ್ಲ ಇದ್ದೂ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಕೋಮುವಾದಿ ಚಟುವಟಿಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ?’ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೇ ಅನೇಕ ‘ಹೊರಗಿನ’ ಜಾತ್ಯತೀತರು ಮೂದಲಿಸುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದುಂಟು.
ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಈ ರೀತಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನನ್ನ ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತರಾದರೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಮೂದಲಿಕೆಯ ಹಿಂಸೆಯಾದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದೆಂಬ ಸಣ್ಣ ಸಮಾಧಾನ ನನಗೆ. ಇದರ ಜತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬರಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಕೆಲವು ಸತ್ಯಗಳು ಒಳಗಣ್ಣು ಇರುವ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಬೇಸರವೂ ಇದೆ. ಕೋಮುವಾದದ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೇನಾಪತಿಗಳು ತೆರೆಯಮರೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ತೆರೆಯ ಮುಂದೆ ಬರುವಾಗ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಕರು, ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರೇಮಿಗಳು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪುರುಷರು, ನಡೆದಾಡುವ ದೇವರುಗಳು ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.
ಇವರೇ ತೆರೆಯ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತು ಅಮಾಯಕ ಬಡ, ಹಿಂದುಳಿದ, ದಲಿತ ಯುವಕರನ್ನು ಕಾಲಾಳುಗಳಾಗಿ ಬಳಸಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ದೂಡುತ್ತಾರೆ. ಸಾವು-ನೋವು ಅವರಿಗೆ, ಯುದ್ದದ ಗೆಲುವಿನ ಲಾಭ ಇವರಿಗೆ. ಕೋಮುವಾದದ ಈ ಜನಪ್ರಿಯ ಮೊಡೆಸ್ ಅಪರೆಂಡಿಯನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ? ಇಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಕೋಮುವಾದದ ಮೂಲೋತ್ಪಾಟನೆಗೆ ಬದ್ಧರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವವರೆಲ್ಲರೂ ಮೊದಲು ತೆರೆಯಮರೆಯ ಮುಖಗಳನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಬೇಕೇ ವಿನ? ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಬಡಿದಾಡುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ದೂರುತ್ತಾ ಕೂರುವುದಲ್ಲ.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತೆಂದರೆ ಮೂಡಬಿದರೆಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಅನೇಕ ಸ್ನೇಹಿತರಂತೆ ‘ಹೊರಗಿನವ’ನಲ್ಲ, ‘ಒಳಗಿನವ’. ನನ್ನೂರು ಮಟ್ಟು, ಮೂಲ್ಕಿ-ಮೂಡಬಿದರೆ ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರಿರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕುಗ್ರಾಮ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಮೂಡಬಿದರೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಬಹುಷ: ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ, ಹುಳಿಯಾರ್, ಜನ್ನಿ ಮೊದಲಾದ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗಿಂತ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಗೊತ್ತು. ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನನಗನಿಸಿದೆ. ಹಾಳು ಜ್ಞಾನ ಎನ್ನುವುದು ಶಾಪ, ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ.

ಡಿ.ಉಮಾಪತಿ ಅವರ ಕುರಿತು ಒಂದಿಷ್ಟು..

ಅತೀವವಾದ ಸಂಕೋಚ ಮತ್ತು ಹಿಂಜರಿಕೆ, ತನಗಾದ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಲಾಗದಷ್ಟೂ ಔದಾರ್ಯ, ವಿರೋಧಿಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸಲು ಇಷ್ಟಪಡದಷ್ಟು ವಿನಯವಂತಿಕೆ ಮೊದಲಾದ ತಮ್ಮ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಉಮಾಪತಿಯವ

ರು ದಿಟ್ಟತನದಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ನನಗೆ ಉಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕಾಗದೆ ಈ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವೆ. ನಾನು ಮತ್ತು ಉಮಾಪತಿ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಒಂಭತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಜತೆಜತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದವರು. ದೆಹಲಿ ಬದುಕಿನ ಏಕಾಂಗಿತನ, ವೃತ್ತಿ ಬದುಕಿನ ಸಂಕಟಗಳು, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಬದುಕಿನ ತಾಪತ್ರಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಇದ್ದವರು.
ವೃತ್ತಿ ಬಗೆಗಿನ ಬದ್ದತೆ, ಸಮಾಜದ ಬಗೆಗಿನ ಕಾಳಜಿ, ಸರಳತೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗಿಬ್ಬರಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಉಮಾಪತಿಯವರ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತ,ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಅವರ ಓದಿನ ಹರವು ಮತ್ತು ಗ್ರಹಣ ಶಕ್ತಿಗೆ ನಾನು ಸಾಟಿಯಲ್ಲ. ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳ ಕಲಾಪ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಬಹುಷ: ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರೇ ನಂಬರ್ ಒನ್,ಟು, ತ್ರಿ ಎಲ್ಲ. ಇದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಅಸೂಯೆಯನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದಿದೆ. ಇದು ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಓದುವಂತೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಗ್ರಹಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹರಿತಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದೆ. ಇದರಿಂದ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ದೆಹಲಿಯ ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾನೊಂದಿಷ್ಟು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಉಮಾಪತಿಯವರ ಪರೋಕ್ಷ ಪಾಲಿದೆ.
ಆದರೆ ಉಮಾಪತಿಯವರು ವರದಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಲೇಖನ-ಅಂಕಣಗಳ ಸ್ವತಂತ್ರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನನಗೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಏಕೈಕ ಅಸಮಾಧಾನವಾಗಿತ್ತು. ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭವನ್ನು ತೊರೆದು ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ನಂತರ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಅವರು ಎಲ್ಲ ಕಡಿವಾಣಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತೊಗೆದವರಂತೆ, ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ದಿಟ್ಟತನದಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡು ಅವರ ಬಗೆಗಿನ ಸಣ್ಣ ಅಸಮಾಧಾನವೂ ತೊಲಗಿ ಪ್ರೀತಿ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗಿದೆ.
ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡವನು ಇಂದು ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅವರ ಅಂಕಣ ಓದಿದ ನಂತರ ಬರೆಯಲೇ ಬೇಕೆನಿಸಿತು. ನನ್ನ ಯುವ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮಿತ್ರರು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ‘ನಮಗೆಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ರೋಲ್ ಮಾಡೆಲ್’ಗಳು? ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಉತ್ತರ: ಡಿ.ಉಮಾಪತಿ.

ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ವೆಬ್ ಸೈಟ್, ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ಟ್ವೀಟರ್ ಹಾಗೂ ಯೂಟೂಬ್ ಖಾತೆಗೆ ಅಧಿಕೃತ ಚಾಲನೆ

ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಬಿಡುಗಡೆ ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಬಳಕೆಯ ಕುರಿತು ಮಾಧ್ಯಮ ಸಲಹೆಗಾರರಾದ ದಿನೇಶ್ ಅಮಿನ್ ಮಟ್ಟು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು.

ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರಿಂದ ಅಧಿಕೃತ  ಚಾಲನೆ. ವಾರ್ತಾ ಸಚಿವ ರೋಷನ್ ಬೇಗ್, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರ ಅಪರ ಮುಖ್ಯಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ನರಸಿಂಹರಾಜು, ಮಾಧ್ಯಮ ಸಲಹೆಗಾರರಾದ ದಿನೇಶ್ ಅಮಿನ್ ಮಟ್ಟು, ನಾಡಗೌಡ ಮೊದಲಾದವರು ಹಾಜರು.

ಚಾಲನೆ ನೀಡಿದ ಕ್ಷಣ

ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಕುರಿತು ವಿವರಣಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದ ವಿಶೇಷ ಅಧಿಕಾರಿ ಶಿಶಿರ ರುದ್ರಪ್ಪ

 

ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಬಳಸುವವರಿಗಾಗಿ..

ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳೆಯರೇ,
ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಹಸಿ-ಬಿಸಿ ಚರ್ಚೆಗಳಿಂದ ನಾನು ಕಲಿತಿರುವ ಕೆಲವು ಪಾಠಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ. ಇದರಿಂದ ನನಗಿಂತ ಹಿರಿಯರಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೂ ಕಿರಿಯರಾದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಲಿಯಬಹುದೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
1. ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಎಂದರೆ ಗೋಡೆ ಬರಹ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ . ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿ ಬರೆದುಬಿಡಬಹುದು. ತನ್ನ ಹೆಸರು ಬರೆಯದೆ ಇಲ್ಲವೆ ದುರ್ಬುದ್ದಿಯವರಾಗಿದ್ದರೆ ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಅನುಮಾನ ಮೂಡಿಸುವ ರೀತಿಯ ಸುಳ್ಳು ಹೆಸರನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿ ಇಂತಹ ಬರಹಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಬರೆದವರ ಖಾತೆಯ ಮೂಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಆತನ ಹಿಂದಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಅದರ ನಂತರ ಆ ಬರಹದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ತೀರ್ಮಾನ ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದು ಸೂಕ್ತ.

2.ಅವಸರದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅವಸರದ ವಾಹನಚಾಲನೆಯಂತೆ ಅಪಾಯಕಾರಿ, ಅಪಘಾತವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು. ನಂತರ ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ತನ್ನ ಬರಹ ಯಾರನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆಯೋ ಅವರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಯೋಚಿಸಿ ಬರೆಯುವುದು ಒಳಿತು. ಶತ್ರುಗಳು ಇರುವುದೇ ನಮ್ಮಿಂದ ನೋವು ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೆ, ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಕಿ. ಆದರೆ ಮಿತ್ರರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವುಂಟು ಮಾಡಬಾರದು. ಸ್ನೇಹ ಅಮೂಲ್ಯವಾದುದು, ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರು ದುಬಾರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿ.
3. ಬಳಸುವ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಬಾರಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಜಾತಿ-ಧರ್ಮ, ಹೆಣ್ಣು-ಗಂಡು ಮೊದಲಾದ ಭಾವುಕ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವಾಗ ಇನ್ನಷ್ಟು ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಬೇಕು. ತಕ್ಷಣದ ಸಿಟ್ಟಿನ ಕೈಗೆ ಬುದ್ದಿ ಕೊಡಬೇಡಿ. ಬಾಣ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿಹೋದ ನಂತರ ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಗುರಿಯಿಟ್ಟವರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವಷ್ಟು ಉದಾರಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
4. ಟ್ಯಾಗ್ ಮಾಡಿದ ಬರಹಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲವೇ ಯಾರದೋ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ರೂಪದ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವಾಗ ಎಚ್ಚರವಹಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಮೂಲಬರಹವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಓದಿತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದು ಜಾಣತನ. ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ಯಾರಿಗೋ ಬಿಡಬೇಕಾದ ಬಾಣ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಇನ್ಯಾರಿಗೋ ತಗಲಿ ಘಾಸಿಯಾಗುವ ಸಂಭವ ಹೆಚ್ಚು.
5. ಇದೇ ರೀತಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಡುವಾಗ ಜಾಗರೂಕರಾಗಿಬೇಕು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವವರು ಪೂರ್ವಗ್ರಹ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಮೂಲಬರಹದಲ್ಲಿನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಮೂಲ ಬರಹಗಾರರ ಮೇಲೆ ಆರೋಪಿಸಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಮೂಲಬರಹಗಾರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರನ್ನೇ ತಪ್ಪಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಪಾಯ ಇದೆ.
6.ದಯವಿಟ್ಟು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವವರು ಮಾತ್ರ ವಿವಾದಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ತೆರೆಯುವವರು ಅಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದೇ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದರೆ ಅನಾಹುತ ಖಂಡಿತ. ಅದರಿಂದ ದೂರ ಇರಿ. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅವರಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿ ಬಿಡಿ ಇಲ್ಲವೆ ಮಾತನಾಡಿ .
7.ಭಾಷಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಕಟವಾದ ವರದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವಾಗ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಬೇಕು. ಪತ್ರಕರ್ತರು ಸರ್ವಜ್ಞರಲ್ಲ ಅವರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು ದುರುದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಭಾಷಣಕಾರನ ಧ್ವನಿಯ ಏರಿಳಿತ, ನೀಡುವ ಒತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬರಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವರದಿ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವರದಿಯಾಗಿರುವ ಒಂದು ವಾಕ್ಯದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೆರಡು ವಾಕ್ಯಗಳು ಇದ್ದಿರಬಹುದು. ಅದನ್ನು ವರದಿಗಾರ ಸದುದ್ದೇಶ ಇಲ್ಲವೆ ದುರುದ್ದೇಶದಿಂದ ಕೈಬಿಟ್ಟಿರಬಹುದು. ಇದರಿಂದ ಭಾಷಣಕಾರನ ಮೂಲ ಆಶಯ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗದೆ ಹೋಗಬಹುದು.
ಭಾಷಣಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲೇ ಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಅಡಿಯೋ ಕ್ಲಿಪ್ಪಿಂಗ್ಸ್ ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೇಳುವುದು ಇಲ್ಲವೆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರ ಜತೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕ್ಷೇಮ.
- ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಕಲಿತದ್ದರಲ್ಲಿ ನೆನಪಿದ್ದ ಪಾಠಗಳಿಷ್ಟು, ಬದುಕು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಕಲಿತಾಗಲೆಲ್ಲ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಪಾಠಗಳೇ ಆಗಿವೆ. ನೆನೆಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ನಮಸ್ಕಾರ

ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರಿಗೆ ಭಾವಪೂರ್ಣ ಶೃದ್ಧಾಂಜಲಿ

   ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ದುಷ್ಟರಿಗಿಂತ ಸಜ್ಜನರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಗಣತಿಯನ್ನೂ ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿಲ್ಲದೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ನಾವೆಲ್ಲ ಬದುಕುವಷ್ಟು ಸಹನೀಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬಹುಸಂಖ್ಯೆಯ ಸಜ್ಜನರು ಮೌನಧಾರಿಗಳು, ದುಷ್ಟರು ಮಾತ್ರ ಕೂಗುಮಾರಿಗಳು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಒಂದಷ್ಟು ಜಾಗೃತ ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ನಾವು ಒಂಟಿ, ಅಸಹಾಯಕರು ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲರು ಎಂದು ಅನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಹತಾಶೆ, ಸಿನಿಕತೆ ಮತ್ತು ಅತಿರೇಕದ ನಿಲುವುಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
    ಮೊನ್ನೆ ಸಂಜೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಯು.ಆರ್.ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು ಸಾವಿನೆಡೆಗೆ ಸರಿದುಹೋದಾಗ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯ ಒಂದು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಭಾಗ ಕೂಡಾ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು ಎಂದು ಅನಿಸಿ ನನ್ನೊಡಲು ವಿಲವಿಲನೆ ಒದ್ದಾಡಿದ್ದು ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ತಾನಾಡಿದ ಮಾತು ತಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸುತ್ತದೆ, ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಲು ನಾನಾಬಗೆಯ ಹೀನತಂತ್ರಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಮಾನಸಿಕವಾದ ಹಿಂಸೆ ದೈಹಿಕವಾಗಿಯೂ ಪ್ರತಿಕೂಲ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದು ಎಂದು ತೀವ್ರ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಅವರು ವಿವಾದಗಳನ್ನು ಆಹ್ಹಾನಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬದುಕಿದರು.
    ತಮ್ಮ ಹೇಳಿಕೆ ಕುರಿತಂತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರುವ ವಿವಾದದ ಬಗ್ಗೆ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬಯಸಿದಾಗ ಅವರು ನನಗೆ ಪೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಬಂದ ನಾನು ‘
    ನಮ್ಮ ಸಜ್ಜನ ಮೌನಧಾರಿಗಳೇನು ಕೆಟ್ಟವರಲ್ಲ, ಅವರು ಊರ ಉಸಾಬರಿ ನಮಗ್ಯಾಕೆ? ಎನ್ನುವ ಮನೋಭಾವದವರು, ಯಾವುದೇ ವಿಷಯ-ಘಟನೆ-ಬೆಳವಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತದ್ದೊಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಆರೋಪ ನಮ್ಮ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಾಹಿತಿಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಇದೆ. ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಸಾವು ‘ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ನಷ್ಟ’ ಎಂದು ಅನಿಸುವುದು ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೆ.
    ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಸಾವಿನ ನಷ್ಟವನ್ನು ಭರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮೆದುರು ಇರುವ ಏಕೈಕ ದಾರಿಯೆಂದರೆ ಸಜ್ಜನರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಮೌನದ ಕಂಬಳಿ ಕಿತ್ತೊಗೆದು ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡುವುದು. ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರಂತೆಯೇ ಯಾವುದೇ ಟೀಕೆ-ಟಿಪ್ಪಣಿ, ಅಪಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಜಗ್ಗದೆ ತಮಗೆ ಸರಿ ಕಂಡದ್ದನ್ನು ಅಂಜದೆ, ಅಳುಕದೆ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುವುದೇ ಅವರಿಗೆ ನಾವು ಸಲ್ಲಿಸುವ ನಿಜವಾದ ಶ್ರದ್ದಾಂಜಲಿ. ಈ ಮೂಲಕವೇ ನಾವು ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಡಬೇಕಾಗಿದೆ, ಅವರಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ನಮಗಾಗಿ.
    ಕೊನೆ ಕ್ಷಣ: ಸಾವಿನ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಮಣಿಪಾಲ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಐಸಿಯುನಲ್ಲಿ ದೇಹದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ನಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಪೋಣಿಸಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ್ದ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ‘ಮೈ ಬಾಡಿ ಈಸ್ ಫೈಟಿಂಗ್ ದಿನೇಶ್’ ಎಂದರು. ಆಗಲೂ ಅವರಿಗೆ ಅವರ ‘ಮೈಂಡ್’ನ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಇತ್ತು. ಮಾನಸಿಕ ಶಕ್ತಿ ಮೂಲಕವೇ ದೇಹಕ್ಕೆ ತಗಲಿರುವ ರೋಗವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬಹುದೆಂಬ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಅವರು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಅದು ಗೊತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ‘ಯುವರ ಮೈಂಡ್ ಈಸ್ ಫೈಟಿಂಗ್ ಸರ್’ ಎಂದೆ. ನನ್ನ ಅಂಗೈಯನ್ನು ಅಮುಕಿ ನಕ್ಕರು. ಜೀವಂತವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು ಅದೇ ಕೊನೆ. ಎರಡು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಹೋದಾಗ ಅವರು ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಎಷ್ಟೇ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದಿರಲಿ, ಡಯಾಲಿಸಿಸ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರಲಿ, ಅವರಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಮಾತನಾಡದೆ ಎಂದೂ ನನ್ನನ್ನು ವಾಪಸ್ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಾವಿನ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅದರ ನಂತರ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮೌನಹೊದ್ದು ಮಲಗಿದ್ದ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಲೇ ಬಾರದಿತ್ತು. ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಭೇಟಿಯೇ ಕೊನೆಯದಾಗಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮೌನಿ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರನ್ನು ನಾನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ..

    ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡಿ ಸಾರ್, ವಿವಾದ ಬೆಳೆಸಲು ಹೋಗಬೇಡಿ, ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಮಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಯಾವುದಾದರೂ ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಂದರ್ಶನ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಅನಂತಮೂರ್ತಿ. ಅವರ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕೆಲವರು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಚಾರಪ್ರಿಯರು ಎಂದು ಟೀಕಿಸಿದ್ದೂ ಉಂಟು. ಆದರೆ ಪ್ರಚಾರಪ್ರಿಯರು ತಮಗೆ ಹಿತವಾದುದೇ ಪ್ರಚಾರವಾಗಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಯಾವ ಪ್ರಚಾರಪ್ರಿಯ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರಂತೆ ‘ಹೇಟ್ ಕ್ಯಾಂಪೇನ್’ಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ?

ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ..

ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ..